YILLARIN marangozuydu. Saçlarını o küçük atölyesinde ağartmıştı. Eskisi kadar işi yoktu artık. Fabrika mamulü eşyalar piyasayı istila etmişti. El işi özel imalat meraklıları dışında kimse gelmiyordu dükkânına. Hani neredeyse birer sanat eseri olan masalar, sehpalar, kitaplıklar yapar, geçimini bununla sağlardı. En iyi tahtaları kullanır, görülmedik bir özenle çalışırdı. 

Tahta mı gerekiyor, keresteciye mutlaka kendisi gider; ceviz, gürgen, çam cinsinden en iyi tahtaları bizzat seçip alırdı. Üzerlerinden en az bir yıl geçmedikçe bu tahtaları asla kullanmaz, kurumalarını beklerdi. Bu yüzden de yaptığı eserlerinde en küçük bir ayrılma, eğilme, bükülme olmazdı. İmal . ederken pek az çivi kullanırdı, “Demir çivi eşyanın ömrünü kısaltır” derdi. 

İşinde gayet titizdi. Az konuşur, sorulan sorulara kısa cevaplar verir, ücret konusunda hiç pazarlık etmezdi. Tanıyanlar bilirlerdi bu huyunu, tanımayan müşteri gelir de fiyata itiraz ederse, sözü uzatmaz, “Ben hakkımdan fazlasını istemem” der, pahalı geliyorsa başka bir marangoza gitmesini söylerdi. Sinirliydi biraz, bu huyunu bilir, kimseyle tartışmamaya çalışırdı. 

Sabah namazından beri çalışıyordu. Bir hayli yorulmuştu. Sipariş edilen bir masayı daha bitirdikten sonra, “Bugünlük bu kadar yeter” deyip oturdu. Kurban bayramına üç gün kalmıştı, kurbanlık alması gerekiyordu. “Bir bardak çay içeyim de ondan sonra giderim” dedi. Kendi kendine konuşurdu yalnız zamanlarında. Emektar aletleriyle sohbet ederdi bazen. Bunlar onun organları gibiydi. 

İki dükkân ötedeki çay ocağına gitti, selam verip bir sandalyeye oturdu. Onun her zaman “orta açık çay” içtiğini bilen garson, sormaya bile lüzum görmeden getirdi çayını. Şekeri karıştırırken, kendisi gibi emektar ustalardan biri olan arkadaşı kapıda belirdi. Sonra da gelip yanına oturdu. Tornacıydı adam. Son zamanlarda iyice yaşlanmış, işini göremez olmuştu. Dalgındı, hüznün resmi mürtesemdi yüzünde. 

Söz kurbandan açıldı, konuştular bir iki satır. 

“Biraz sonra gidip kurbanlık alacağım” dedi marangoz. 

Tornacı dalgın gözlerle marangozun yüzüne bakıyordu. Söyleneni işitiyor ama anlamıyordu. Marangoz farkına vardı bunun: 

“Canın sıkkın” dedi. 

“Evet.” 

“Sebep?” 

“Bir talebe var… Üniversitede okuyor.” 

“Ne var bunda?” 

“Önüm sıra yürürken birden yere yıkıldı çocuk.” 

“Niye?” 

“Kaldırdım hemen. Sebebini sordum. Önce söylemek istemedi. Israr ettim… Açlıktan başı dönmüş…” 

“Kimi kimsesi yok mu peki?” 

“Gurbet hali, bilirsin. Arkadaşları var gerçi. Bizim binanın bodrum katında kirada oturuyorlar. Hepsi memleketlerine 
gitmişler.” 

“Bu niye gitmemiş?” 

“Gidememiş. Para beklemiş ama gelmemiş parası. Ailesi fakirmiş anlaşılan, gönderememişler. Cebindeki üç beş kuruş da bitince aç kalmış. Kimselere söyleyememiş derdini.” 

Marangoz şakaklarını ovdu bir süre. İri bir eli, nasırlı parmakları vardı. Âdetiydi, canı sıkıldı mı iyice bastırarak alnını, şakaklarını, göz çukurlarını ovardı. Tornacıyı ilk kez görüyormuş gibi bakarak sordu: 

“Sen ne yaptın peki?” 

“Ne yapacağım” dedi Tornacı, “aldım eve götürdüm. Allah ne verdiyse beraber yedik. Lakin fazlasını yapamadım. Benim de meteliksiz zamanıma rast geldi. Kalktım buraya geldim, belki bir iş çıkar diye.” 

“Çıktı mı peki?” 

Tornacı “Nerde o eski günler!” dercesine elini sallayıp sustu. Önüne konan çayı karıştırmaya başladı. Şeker atmayı unutmuştu. 
. 
Marangoz da susuyordu. Bir yanda evde kurban bekleyen hanımı vardı, öte yanda parasızlıktan yere yıkılan bir garip talebe. Elini cebine attı, bütün parasını çıkarıp tornacıya uzattı: 

“Götür ver!” dedi, “Söyle ona, memleketine gitsin.” 

Tornacı hayretle baktı: 

“Hepsini mi?” 

“Hepsini.” 

“Kurban alacaktın hani?” 

“Allah kerim!” dedi Marangoz, başka da bir şey söylemedi. 

Uzunca sustular. Tornacı parayı cebine koyup . gitti. Marangoz da atölyeyi kapatıp evin yolunu tuttu. Yürüyerek gitmek zorundaydı, son parasını da çaycıya vermişti çünkü. 

Evde, “Kurbanlık almadın mı Bey?” diyen hanımına da Tornacıya verdiği cevabı verdi: 
“Allah kerim!” 

Kadın başka soru sormadı. Tanırdı kocasını. Sessizce sofra hazırlamaya başladı. 

İkinci gün tekrar atölyesine gitti Marangoz. İş elbisesini giyip tezgâhının başına geçti. Çam ve tutkal kokuyordu atölye. Yıllardır bu kokuyla yaşamıştı. Bu koku elbisesine de siner, her nereye gitse onunla gelirdi. Eline planyayı aldı, işe başlayacaktı ki kapıda bir adam belirdi: 

“Merhaba usta!” 

“Merhaba!” 

Adam eşikte duruyordu, arkası güneşe dönük olduğu için yüzü iyi seçilmiyordu. Marangoz tanıyamamıştı. Adam anladı durumu, bir iki adımda içeriye girdi. 

“Beni tanıyamadın galiba.” 

“Evet.” 

“Üç ay kadar önce sana bir iş yaptırmıştım. Çalışma odam için masa, sehpa, kitaplık falan… Paranın bir kısmını 
vermiş bir kısmını sonraya bırakmıştım. Şimdi hatırladın mı?” 

“Hatırlar gibi oldum. Gebzeliydin galiba.” 

“Evet… Ya usta, kusura bakma, parayı geciktirdim. Bir türlü yolum düşmedi buralara. Sen de arayıp sormadın.” 

Cebinden bir deste para çıkartıp uzattı Marangoza: 

“Buyur. Bayram yaklaştı, lazım olur. Hakkını helal et.” 

Marangoz parayı alıp tezgâhın üstüne koydu. 

“Buyur bir çay iç” dedi. 

“Sağ ol usta, başka zaman. Arabayı çalışır vaziyette bıraktım. Bana müsaade.” 

Ustanın elini sıkıp gitti adam. 

Marangoz parayı saydı. 

Kurban bayramı için ayırıp da sonra Tornacıya verdiği paranın tam iki katıydı! 

En küçük bir hayret ifadesi belirmedi yüzünde. Hafifçe gülümsedi ve “Allah kerim!” dedi.

Çok geç diye bir zaman yoktur!.. 

Okulun ilk günü, ilk derste profesörümüz, önce kendini tanıttı, sonra; 
“Bu yıl, yepyeni bir öğrencimiz var. Çok ilginç biri bakalım bulabilecek misiniz” dedi.. 
Ayağa kalkıp etrafa bakmaya başlamıştım ki, yumuşak bir el omzuma dokundu.. 

Döndüm.. 

Yüzü iyice kırışmış bir yaşlı hanımefendi, bana gülümseyerek bakıyordu.. 
“Ben Rose” dedi.. 

“Benim adım Rose, yakışıklı.. 87 yaşındayım. Madem tanıştık seni kucaklayabilir miyim?. 

“Güldüm.. “Tabii” dedim.. 

“Hadi sarıl bana..” 
Öyle sımsıkı sarıldı ki” Bu kadar genç ve masum yaşta üniversiteye niye 
geldin” diye şaka yaptım.. 

Minik bir kahkaha ile yanıtladı: “Buraya zengin bir koca bulmaya geldim. 
Evlenip birkaç çocuk doğuracağım. Sonra emekli olup dünya turuna çıkacağım..” 
Dersten sonra kantine gidip, birer sütlü çikolata içtik. Hemen arkadaş olmuştuk. Ertesi gün ve ertesi üç ay, sınıftan hep birlikte çıktık ve hep kantinde lafladık.. Öyle akıllı ve öyle deneyimliydi ki, onu dinlemekle, derslerden daha çok şey öğrendiğimi hissediyordum. Sömestre boyunca Rose kampüsün gülü oldu. Nereye gitse etrafı çevriliyor, çok çabuk arkadaş ediniyordu. iyi giyinmeyi seviyor, diğer öğrencilerin ilgisini çekmeye bayılıyordu. Rose hayatını taşıyordu.. 

Hepimizden daha canlı, daha dolu yaşıyordu.. Sömestre sonunda, Futbol . balosuna davet ettik, Rose’u.. Konuşma yapması için.. Orada bize verdiği dersi unutmama imkan yok.. Konuşmasını önceden hazırlamış ve bir yığın karta kocaman kocaman yazmıştı. Elinde bu deste ile kürsüye yürürken, kartları elinden düşürdü. Konuşma darmadağın olmuştu. şaşkın, biraz da utanmış 
mikrofona doğru eğildi.. 

“Ne kadar beceriksizim, değil mi?.. Özür dilerim.. Buraya gelmeden önce heyecanım yatışsın diye bir heyecan yatıştırıcı hap içtim. Sonucu görüyorsunuz.. şimdi bu kartları toplasam bile onları yeniden sıraya koymam mümkün değil.. Onun için en iyisi ben size aklımda kalanları söyleyeyim, olur mu?..” Biz kahkahalarla gülerken, o bardaktan bir yudum su aldı ve konuşmasına başladı: “Yaşandığımız için, evlenmekten, oynamaktan, yaşamaktan vazgeçmeyiz.. Evlenmek, oynamak ve yaşamaktan vazgeçtiğimiz için yaşlanırız. Genç kalmanın mutlu olmanın ve başarıya ulaşmanın sadece dört sırrı vardır.. Her gün gülmek ve yaşama katacak mizah bulmak.. Bir rüyanız olmalı mutlak.. Rüyalarınızı kaybettiniz mi, ölürsünüz. 

Etrafımızda dolaşan pek çok kişi aslında ölü ve bundan kendilerinin bile haberi yok.. Yaşlanmakla, büyümek arasında çok büyük bir fark vardır.. Eğer 19 yaşındaysanız ve bir yıl hiçbir şey yapmadan, hiçbir şey üretmeden bir yıl sırtüstü yatarsanız, sadece bir yaş yaşlanır, 20 olursunuz.. Ben 87 yaşındayım ve ben de bir yıl hiçbir şey yapmadan, hiçbir şey üretmeden sırtüstü yatarsam, 88 yaşımda olurum. Herkes bir yılda bir yaş yaşlanır. 
Bunun için özel bir yetenek ya da bilgiye ihtiyaç yoktur. Oysa bir yaş daha büyümek için, mutlak bir şeyler yapmak, üretmek, kendini geliştirecek fırsatları bulmak ve kullanmak gerekir. Asla pişman olmayın.. Biz yaşlılar, genelde yaptıklarımızdan değil, yapmadıklarımızdan pişman oluruz çünkü.. 

Ölümden korkan insanlar, pişman olanlardır.. Pişman olmaktan korktukları için hiçbir şey yapmayanlardır..” 
Ders yılı sonunda Rose, yıllarca önce başlayıp, yaşam mücadelesi içinde ara 
vermek zorunda kaldığı üniversiteyi derece ile bitirdi.. 

Mezuniyet töreninden bir hafta sonra, uykusunda, huzur içinde öldü. 

Cenaze törenine 2 binden fazla üniversite öğrencisi katıldı. 
“Yapabileceğimiz her şeyi yapmak için asla geç olmayacağını” hepimize hem de nasıl öğreten bu muhteşem kadının anısına layık bir törendi bu.. Rose’un 
öğretisi aslında dünyanın bütün üniversitelerinde zorunlu ders olmalıydı: 

“Çok geç diye bir zaman yoktur!..”

Yaşlı bir adam sabah erkenden evinden çıkmış, yolda ilerlerken bir bisikletlinin çarpmasıyla yere yuvarlanmış ve hafif yaralanmış. Sokaktan geçenler yaşlı beyi hemen en yakın sağlık birimine götürmüşler. 

Hemşireler önce pansuman yapmışlar ve ‘biraz beklemesini ve röntgen çekerek her hangi bir kırık veya çatlak olup olmadığını’ inceleyeceklerini söylemişler. Yaşlı adam huzursuzlanarak ‘acelesi olduğunu, röntgen çektirmek istemediğini’ söylemiş. Hemşireler merakla acelesinin sebebini sormuşlar.

”Eşim huzur evinde kalıyor. Her sabah birlikte kahvaltı etmeye giderim. Gecikmek istemiyorum ” diye yanıt vermiş. ”Eşinize gecikeceğinizi  haber veririz deyince yaşlı adam üzgün bir ifadeyle ”Ne yazık ki karım alzheimer hastası. Hiç bir şey hatırlamıyor. Hatta benim kim olduğumu dahi bilmiyor.”  demiş.

Hemşireler hayretler ”madem sizin kim olduğunuzu bilmiyor neden onunla her gün kahvaltı yapmak için koşuşturuyorsunuz?” diye sormuşlar.

Adam buruk bir sesle yanıtlamış:

”Ama ben onun kim olduğunu hatırlıyorum…”

suhannie:

http://www.youtube.com/watch?list=RD02zstWyJefssE&v=3lov8Yy__AA&NR=1&feature=endscreen 

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=L4_Pho-IKFg 

manyak mısın sen bebeğim?